Μια γιορτή μνήμης, ελευθερίας και σύνδεσης των γενεών
Στις 19 Μαρτίου, το γηροκομείο μας είχε την τιμή να υποδεχθεί τους μαθητές του 3ου Γυμνασίου του γ1, γ2 και του τμήματος υποδοχής Ρομά μαθητών του Πυριού, τις εκπαιδευτικούς Βλαχοκυριάκου Μαριάννα, Δημητρακάκη Αθανασία, Κουπουρτίδου Αγγελική και την διευθύντρια Πασχαλία Παπαγεωργίου, οι οποίοι επισκέφθηκαν τον χώρο μας για να παρουσιάσουν τη σχολική τους γιορτή για την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Οι μαθητές παρουσίασαν ένα ιδιαίτερα προσεγμένο θεατρικό σκετς, μέσα από το οποίο ανέδειξαν τη σημασία της επετείου και τον αγώνα που δόθηκε για την ελευθερία. Το μήνυμα που μετέφεραν δεν περιορίστηκε στο παρελθόν• αντιθέτως, αναδείχθηκε με σαφήνεια η διαχρονική του αξία, τονίζοντας ότι οι έννοιες της ελευθερίας, της ειρήνης, της αρμονίας και της αγάπης παραμένουν βαθιά επίκαιρες και αναγκαίες, ιδιαίτερα στην εποχή μας, όπου η βία και η αστάθεια γύρω μας δοκιμάζουν τις κοινωνίες. Ακολούθησαν απαγγελίες ποιημάτων για την ημέρα με έναν ξεχωριστό μουσικά, τρόπο. Οι μαθητές με σεμνότητα και την προσωπική τους πινελιά, κατάφεραν να μεταδώσουν ένα μήνυμα που ξεπερνά την ηλικία τους: ότι η ιστορία δεν είναι απλώς γνώση, αλλά ευθύνη και στάση ζωής.
Σε μια ιδιαίτερα συναισθηματική στιγμή, τα παιδιά προσέφεραν στους ηλικιωμένους μας γλυκίσματα, αλλά και δύο χειροποίητους πίνακες με το μήνυμα «Θα σε αγαπώ και όταν γεράσεις». Το μήνυμα αυτό αναλύθηκε από μία μαθήτρια που συμμετείχε στη δημιουργία τους, η οποία μίλησε για τη σχέση της με τους δικούς της παππούδες, υπογραμμίζοντας πόσο σημαντικό είναι να παραμένει η αγάπη σταθερή και παρούσα σε όλα τα στάδια της ζωής. Ήταν μια στιγμή που άγγιξε βαθιά όλους τους παρευρισκόμενους. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν, σε κοινό κύκλο, μαθητές, ηλικιωμένοι, εκπαιδευτικοί και προσωπικό τραγουδήσαμε μαζί τον Εθνικό Ύμνο, δημιουργώντας μια εικόνα ενότητας που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.
Σε μια από τις πιο αυθεντικές στιγμές της ημέρας, μια από τις γιαγιάδες μας σηκώθηκε και απήγγειλε ένα ποίημα που θυμήθηκε από τα σχολικά της χρόνια για την Επανάσταση, ζητώντας μάλιστα να καταγραφεί, γιατί – όπως χαρακτηριστικά είπε – «αυτά τα λόγια πρέπει να περνούν από γενιά σε γενιά». Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με την Διευθύντρια του σχολείου, κα Πασχαλία Παπαγεωργίου, να αναφέρεται στο έργο και την προσφορά του γηροκομείου μας, απονέμοντάς μας έναν τιμητικό έπαινο ως αναγνώριση της καθημερινής φροντίδας και του ανθρωπιστικού μας έργου.
Η ημέρα αυτή δεν ήταν απλώς μια σχολική γιορτή, ήταν μια συνειδητοποίηση πως η μνήμη δεν ανήκει στο παρελθόν• μεταφέρεται ζωντανά, όταν υπάρχουν άνθρωποι να τη μοιραστούν.!